20140414-202557.jpg

aku ingin mendayung isi kepalamu yang keruh. merayu dengan jemariku paling ibu. kemudian, kurentang lembut satu persatu. barangkali, kutemukan kau yang menyeduh malam dengan secangkir kenangan pekat di situ; atau barangkali, kutemukan lenganku yang kian membiru, sebab kau lebih gemar bercinta dengan ragu.

seberapa banyak waktu perlu dibunuh? ketika langkahmu ialah desember asing, yang kautampung dengan sebuah payung; ketika dekap ialah pengabaian, yang kerap kausanjung; ketika hadirku ialah angin, yang gemar kaupasung.

aku ingin mengecup asin matamu, dengan doa yang enggan merapuh oleh waktu. namamu, ialah epitaf yang tumbuh di tali lidahku. enggan tergerus, meski lelah kerap mengetuk pintu.

tinggal lah, tidak untuk bertamu. tak perlu bunga, untuk kauikat di sepatu. sebab, kelak tak ada lagi mata yang melukis laut, selain kaki yang kupaksa melayu.